Spannend rokje

kort rokje

Koffie, thee, limonade, vieze boekjes? 

De directiekamer zit vol, ik kijk lachend rond. Niemand lacht, de één kijkt me zuur aan, een ander kijkt stoïcijns voor zich uit en weer een ander stamelt vol verbazing vieze boekjes? 

Ik heb dat vaak, dat ik mezelf ontzettend grappig vind terwijl mijn collega’s niet eens een klein glimlachje kunnen produceren. Ik probeer regelmatig de vele vergaderingen wat op te vrolijken met een grapje. Een grapje waar ik erg vrolijk van word maar waar ik niet altijd vrienden mee maak. Laatst nog, tijdens het begin van een vergadering, waarin er door een collega (laat ik hem K. noemen,) meteen geklungeld werd met beamers, laptops en andere apparatuur, kon ik het niet laten te vragen of we een brandblusser bij de hand moesten houden of dat misschien slim was om alvast de brandweer op de hoogte brengen van deze presentatie. Ik sla nog net niet op mijn knie van het lachen als ik in het zure gezicht van K. kijk.  Zodra ik even later zelf één van mijn briljante plannen mag presenteren, maak ik dezelfde grap nog eens; of K. even de brandblusser wil gaan halen.

Kijkend naar mijn nieuwe avontuur; het Personal Branden,  waarin ik mezelf als merk moet presenteren, kom ik tot de conclusie dat ik zonder humor niet erg gelukkig ben en zeker niet op de werkvloer. Tijdens een functioneringsgesprek vroeg een leidinggevende eens aan mij of ik alles wel serieus nam. Ik keek hem verbaasd aan, natuurlijk neem ik alles serieus, bijzonder serieus zelfs. Ik probeer het echter met humor te relativeren. De medewerkers van de verschillende teams die ik heb aangestuurd waarderen mijn humor vaak wel. Ik ben eigenlijk best een geliefde leidinggevende. We maken plezier met elkaar en tijdens de teammeetings wordt er veel gelachen. Toch werkt het niet in directievergaderingen.

Is humor binnen die omgeving geen USP?

Wat de één erg grappig vindt kan bij de ander irritatie opwekken of soms zelfs kwetsend zijn. Als ik kijk naar mijn zakelijke of persoonlijke band met mensen zit daar automatisch een verschil. In persoonlijke sfeer maak je nu eenmaal makkelijker grappen dan op de werkvloer. Toch probeer ik dat verschil te verkleinen door te proberen mijn collega’s aan het lachen te maken. Soms ook puur uit ongemak of een vorm van onzekerheid.

Enige tijd geleden ontvingen wij op kantoor een BN’er. Ik had samen met collega (ik noem haar S.) en mijn baas een gesprek met deze zeer aantrekkelijke man. Het valt mij op dat collega S. extra aandacht aan haar uiterlijk heeft besteed. De altijd nogal grijs en zakelijk geklede S. zat strak in de make-up en een vrolijk gekleurde kokerrok. Ik meende zelfs een vleugje parfum te ruiken. S. en ik zijn niet de beste vrienden, onze werkzaamheden overlappen elkaar nog al eens en zij kan mijn vechtlustige kant niet waarderen, evenmin mijn humor. Als ik juist voor de afspraak met de BN’er de wc uit stap, staat S. zichzelf nogal gestrest in de spiegel te inspecteren.

Zo S. wat zie je er prachtig uit. Heb je een afspraakje na deze meeting of hoop je er eentje uit te slaan? Ik kijk haar lachend aan. Ik zou het op prijs stellen als jij jouw K%$#- grapjes eens voor je hield, bijt S. me toe en woest verlaat ze het toilet. Dit had ik zo niet bedoeld, ik wilde haar wat doen ontspannen.

Hèh waarom moet ik weer een flauw grapje maken? 

Ik draal een beetje voor de vergaderruimte waar de BN’er ondertussen aan de grote tafel is aangeschoven. S. kijkt me vernietigend aan als ik plaatsneem. Ik begin kort en zakelijk (zonder grappen) aan mijn presentatie als S. mij abrupt onderbreekt. Sorry, maar mijn collega zit nog niet zolang op deze positie en het is mij duidelijk dat ze nog niet helemaal snapt waar we hier mee bezig zijn. Ik kijk haar verbaasd aan. Ik had de presentatie al aan het Management Team gegeven en iedereen was vol lof. Ik snap namelijk heel goed waar we mee bezig zijn. Ze trekt het toetsenbord naar zich toe en neemt het over.

Wat is er hier nu gebeurd? Is dit nu de veelbesproken Krabbenmand?

Ik besluit mijn vechtlust te bedwingen en haal mijn schouders op als de BN’er me verbaasd aan kijkt. Tijdens de rest van de meeting ben ik stil. Ik merk dat mijn humor tegen me is gaan werken. Misschien moet ik mijn grapjes beter doseren of het woord tact nog eens opzoeken in het woordenboek.

De BN’er merkt niets van dit alles en kwebbelt er vrolijk op los. Het ziet er naar uit dat we goede zaken met elkaar gaan doen. Tijdens het afscheid staat S. onhandig op en gebaart hem met haar mee te lopen naar de uitgang. Hij slaat haar op de billen, geeft mij een knipoog en zegt; het is dat ik getrouwd ben, anders had ik jou en jouw rokje mee uit eten gevraagd.

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Één reactie op “Spannend rokje

  1. “natuurlijk neem ik alles serieus, bijzonder serieus zelfs. Ik probeer het echter met humor te relativeren”

    Inderdaad; ik loop er ook vaak tegenaan dat mensen het verschil niet kunnen zien dat ik humor als MIDDEL gebruik en niet als DOEL. Deze blog maakt me wel nostalgisch naar de meetings waarin we al eens samen zaten. “Die Sandra.nl en ik gaan goed overeenkomen” zei ik nog na de eerste keer dat ik jou ontmoette. (ja “dot énél” want er was ook een Belgische Sandra 😉 ). Waarom?

    Je bent héél kritisch voor iedere stap in het proces en toch kan je het met humor aanpakken. Voor mij samengevat is dat: Een professioneel resultaat en een aangename weg daar naartoe.

    Hoe vaak dat mensen een idee van me niet serieus nemen omdat ik er een lachje en een grap bij doen….denken dat ik humor als doel gebruik en bewust een afleiding wil creëren..nee ik meen het wel met dat gekke idee voor die campagne en het feit dat ik het zelf grappig vind doet me er wel om lachen. Hey, jullie lachen ook…misschien is dit geen slecht idee? of is het –te gewaagd- voor jullie? 🙂

    Zo is “kritisch” ook niet hetzelfde als “negatief”; das ook zo’n onderscheid dat velen niet kunnen maken. Je bent begaan met het resultaat en onderzoekt iedere stap en element om een sterk resultaat op te leveren. Als er collega’s zich dan persoonlijk aangevallen voelen omdat jij een schakel in de ketting in vraag stelt, is dat vooral hun probleem.

    Blijf schrijven Sandra; ik klik altijd direct door op die Facebookposts 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *