Hard candy

800px-Kikkers_en_muizen

Heb ik weer de verkeerde meegekregen!  

Ik ben al jaren op zoek naar dé Sinterklaaskikker. De Sinterklaaskikkers die mijn oma altijd had. Ze verkopen overal kikkers en muizen maar nergens de juiste. Met echte hárde fondant erin. Geen zachte smurrie, geen flutchocolade eromheen en zeker geen marsepein van binnen. Dat is nog niet zo eenvoudig.

 

Sinds enkele maanden ben ik succesvol aan het sappen.; twee maaltijden per dag worden vervangen door een sapje van Jason Vale, De Juicemaster. Inmiddels tien kilo lichter maar dat vreselijk lekkere Sinterklaassnoepgoed moet ik ook dit jaar zien te overwinnen. Supermarkten staan er verdorie in augustus al vol mee. Daarom heb ik jaren geleden een regel ingesteld waar ik niet vanaf mag wijken. Er wordt pas Sinterklaassnoep gekocht als de Sint in het land is. 

Geloof me, het is een hel om je daaraan te houden. Mijn lieve zoon kan al jaren niet meer mee naar de supermarkt tussen half augustus en half november. Dit om geruzie om het snoep te voorkomen. Zo’n twee keer in de week ren ik voorbij de schappen en torens met Sinterklaassnoep. Rennen is eigenlijk nog te zacht uitgedrukt; ik vlieg er voorbij. En dan ben ik keihard, staat er iemand in de weg, dan ben ik genoodzaakt deze persoon omver te beuken. Ik ontzie niks of niemand. Op spitsuur shoppen tijdens deze maanden is dus niet te doen. Gelukkig heb ik nu heel even geen baan en kan ik lekker vroeg op de ochtend zodat ik hooguit een enkele bejaarde in de koffiecorner weet te raken of een niet oplettende vakkenvuller opzij duw. Ik word inmiddels herkend, dat is wel zo handig.

En vandaag is dan eindelijk de dag! Sinterklaas is in het land. Het is een wonder dat die arme man nog wilde komen na alle discussies over zijn Pieten, maar hij is er! Maandagmorgen om 8u stond ik al in de startblokken; taai taai,  banketstaaf, strooigoed (niet alleen pepernoten, ik wil de schuimpjes er ook in), marsepein, chocoladesintjes, -pietjes,-letters en -centjes, suikerbeesten, (gevulde) speculaas en natuurlijk de echte Sinterklaaskikkers.

En laat dat nu net het probleem zijn. Ik vind de juiste kikkers niet. Na mezelf maandenlang elk suikertje ontzegd te hebben, ben ik inmiddels niet zo aardig meer tegen de onschuldige AH medewerker. DEZE KIKKERS ZIJN NIET GOED! Ik probeer mijn stem niet te verheffen terwijl ik de pukkelige zestienjarige vakkenvuller wanhopig aankijk.

Duidelijk niet onder de indruk van zoveel wanhoop, sjokt hij met me mee naar de toren Sinterklaassnoepgoed. Hoezo niet goed? Het zijn toch kikkers. Ik ben radeloos; het zijn toch kikkers? Ik spuug het bijna uit. Het zijn de foute kikkers! Kijk, je kunt erin knijpen. In de juiste kikker kun je niet knijpen. Nog steeds niet geroerd sloft hij weg, terug naar de blikjes tonijn, mij radeloos achterlatend.

Ik stort me gefrustreerd op de pepernoten en loop naar de kassa’s, vastbesloten een boze brief te gaan schijven. Mijn oog valt op het briefjesbord achter de kassa. Met grote rode letters en tranen in mijn ogen, schrijf ik op een kaartje; GEZOCHT: DE JUISTE SINTERKLAASKIKKER. De bejaarde man die naast me is gaan staan, leest verbaasd met me mee. Ik heb zojuist Kikkers bij de HEMA gekocht. Is dit de juiste kikker? Ik kijk hem smachtend aan, gris de zak uit zijn handen en knijp vol overgave in de buik van de kikker. NIKS! Ik kan niks indrukken. Dat gaat goed. Ik haal de wikkel van de kikker als was ik op zoek naar de gouden wikkel van Sjakie en de Chocoladefabriek en bijt zijn kop eraf. YES! De juiste kikker. Dolenthousiast vlieg ik hem om zijn nek. Duidelijk blij met zoveel aandacht, wijst hij naar de HEMA.

Ik ren het Valkeniersplein over, mensen met volle boodschappenkarren ternauwernood ontwijkend kom ik hijgend bij de HEMA aan. Ik roep naar de dikke mevrouw achter de kassa. Waar zijn de kikkers???  Na 6 keer de HEMA rondgerend te hebben en de dikke mevrouw bijna achter de kassa vandaan te hebben gerukt, kom ik tot de conclusie dat de kikkers op zijn. Adem in adem uit. Hier valt niet tegenaan de ademen.

Mijn oog valt op het reclamebord van Gall & Gall. Terwijl ik 2 doosjes Cava in mijn auto laad, denk ik aan Jason Vale, de Juicemaster. Ik besluit hem een kaartje te sturen;

Dear Mister Juicemaster,

Thank you for the 20 pounds I lost.   

Hereby you find the bill of my shrink. Please pay!  

Best regards,

Sandra Broeren

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

2 reacties op “Hard candy

  1. Tja de kikkers zijn niet meer wat ze waren, helemaal mee eens en eindelijk iemand die het snapt, roep al jaren over de foute kikkers en mensen kijken me aan of ik niet lekker ben, kikkers zijn kikkers.
    Mischien moeten we ook een FB peKIKKERtitie opstarten. Geef ons de echte kikker terug.
    Goed Hernia of niet ik strompel/hink meteen naar de Hema
    Dikke kus Lars

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *