Treingesprekken

night_train

“Waarom stond je nou de hele tijd bij haar?” 

Het blonde aangeschoten meisje kijkt haar vriend wanhopig aan. Ik zit in de laatste trein van Rotterdam CS naar Breda. Het is een warme zomeravond, in de vierzitter naast me zitten een jongen en een meisje van begin twintig. De jongen draagt een petje, zit onderuit gezakt in de blauwe stoelen en kijkt ongeïnteresseerd naar buiten. Het meisje doet nog een poging; “Dat is toch niet leuk voor mij dat jij de hele tijd met je ex staat te praten, ik ken daar niemand?” 

Nog steeds een stilte. Ik voel dat de spanning zich opbouwt en kijk strak naar het scherm van mijn mobiele telefoon. “Geef nou is antwoord joh!” probeert het meisje met een iets hardere stem. “Zeik niet zo bitch, alsof jij nooit met anderen staat te lullen”. De jongen is rechtop gaan zitten en kijkt mijn kant op. Ik kijk nog steeds naar mijn scherm en doe net alsof ik niks heb gehoord. “Ik zeik helemaal niet, ik vind het gewoon niet leuk dat jij de hele avond op je ex staat te geilen en mij voor lul laat staan. Je stelde me niet eens voor.”

Ik ken ze allebei niet, maar weet nu al dat dit niet goed gaat vallen bij de zelfverzekerde jongen, die duidelijk al vaker met dit bijltje heeft gehakt. “Weet je wat, rot je toch lekker op als je daar geen zin in hebt.” Dit is niet wat het meisje wil horen. “Wat is dat nou weer voor opmerking?” Weer een lange stilte. De jongen trekt met zijn mond een sigaret uit een pakje en likt langs de zijkant. Op zijn schoot ligt een krant met daarop een lange vloei. Hij verpulvert tabak uit de sigaret en vist wat wiet uit een plastic zakje. Het meisje zucht diep en begint haar lippen te stiften. Het is een knap meisje, maar daar is ze zich duidelijk niet van bewust. Haar handen trillen als ze de lippenstift dicht draait en het dopje erop probeert te doen. “Ik zal volgende week is heel de avond met Mitchel gaan praten, kijken hoe jij dat vindt.” Ze gooit strijdlustig de lippenstift in haar tasje. “Moet je lekker doen, hoef ik tenminste niet de hele avond naar die lelijke rotkop van jou te kijken.” 

Wat een foute opmerking.

Het meisje is duidelijk gekwetst, de tranen staan in haar ogen. Ze staat op en loopt wiebelig op haar hoge hakken naar een andere vierzitter een stukje verderop. In het raam zie ik haar zachtjes huilen. Ik kijk naar links en zie dat het de jongen koud laat. Hij gaat onverstoorbaar door met waar hij mee bezig was en gunt haar geen blik waardig. Ik zoek naar woorden om voor het meisje op te komen, maar vind ze niet.

Waarom wil ik überhaupt iets zeggen, het gaat me toch niks aan?

Terwijl ik worstel met mezelf, stopt de trein in Dordrecht en stappen er twee uitgelaten kerels in de trein. Ze gaan in de vierzitter naast het meisje zitten en ik hoor dat ze duidelijk onder de indruk zijn. Ik hoor het meisje lachen. De jongen is een stoel opgeschoven en kijkt een paar keer het gangpad in. Hij is duidelijk niet op zijn gemak en pakt zijn mobieltje. Even later hoor ik achter me een piepje afgaan. Geen reactie, enkel af en toe het zachte gepraat van de mannen en het geschater van het meisje. De jongen is ondertussen boos op zijn telefoon aan het tikken. De piepjes achter mij volgen elkaar in snel tempo op. In het raam zie ik dat het meisje af en toe gekwetst op haar telefoon kijkt, maar niets doet. De conducteur roept om dat we bij station Breda zijn aangekomen, eindbestemming van deze trein.

De jongen staat snel op en loopt naar de deuren. Hij kijkt woedend haar kant op. Als de deuren open gaan roept hij hard: “Eva is sowieso honderd keer lekkerder!” en beent snel richting de roltrappen. Ik hoor het meisje achter me met overslaande stem bellen;

Sta je aan de achterkant papa… ja ik kom eraan.

Als ik naar mijn auto loop, volgen herinneringen van vroeger elkaar in rap tempo op. Ook ik heb behoorlijk wat kneuzingen opgelopen. Mijn hart heeft eruit gezien als een van-de-trap-gevallen-Barbapapa. Ik voel me weer even begin twintig en loop verdrietig de warme zomeravond in.

 

 

 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

4 reacties op “Treingesprekken

  1. Goed verhaal maar wat een zak zeg! Ik hoop dat ik mijn dochter genoeg zelfvertrouwen meegeef om direct korte metten te maken met dit soort minkukels. Help je mee? x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *