Hoge hakken

Gucci 2014

Vindt u ze niet mooi? Vraagt de verkoopster.

Ik sta in Mayke, hét schoenparadijs van Nederland. Niet mooi??? Ze zijn belachelijk mooi, ik-kan-mijn-ogen-er-niet-vanaf-houden-mooi, ik-kan-toch-niet-weer-met-schoenen-thuiskomen-mooi. Ik draal voor de spiegel. Twaalf centimeter is hoog, maar ik heb hoger gestaan. Ik heb meer moeite met de prijs en met de reden waarom ik hier ben.

 

Ik ben hier namelijk met een reden; voor het eerst op zoek naar een mooie platte schoen. In mijn belevingswereld bestaan er geen mooie platte schoenen. Ik ben een altijd op hakken lopende vrouw, die ondanks vele verzoeken van mijn huisarts en moeder nog steeds niet kan kijken naar een Sandra op platte schoenen. Sporadisch heb ik een slipper- of gympiebui. Dan kijk ik afkeurend naar die dwerg in de spiegel, heus wetende dat het voor mijn voeten beter is. Ik moet ze echter na een uurtje weer uit trekken omdat mijn kuiten protesteren.  Ik kijk nog een keer verlangend naar de prachtige Gucci pumps die ik zojuist heb uitgetrokken. Weg daar, je hebt een missie!

Ik zoek een zakelijke, stijlvolle outfit voor een sollicitatiegesprek. De headhunter vond de outfit die ik droeg tijdens het gesprek met hem, te ‘creatief’ (?) Of ik niet iets anders naar het gesprek met zijn klant aan kan trekken? Misschien een leuk plat schoentje?

Om heel eerlijk te zijn kwam dit behoorlijk hard bij me binnen. Ik droeg die middag een strakke zwarte kokerrok, koningsblauwe blouse van een soepele stof, een zwart colbert met een leren koord, een 20 dernier panty met hoge zwarte pumps.  Mijn idee van strak, zakelijk, maar toch mezelf blijven. Helaas dacht meneer daar anders over waardoor ik nu doodongelukkig om me heen kijk in Mayke, mijn schoen Walhalla.

Ik doe echt mijn best, wil mezelf heus aanpassen, maar platte schoenen? Kom op!

Zolang ik kan lopen wil ik op hoge hakken. Ik was zo’n klein meisje wat stralend op de veel te grote, hoge hakken van haar moeder rond paradeerde.  De allereerste keer dat ik kleedgeld kreeg (mijn moeder had de strijd tegen de hoge hakken opgegeven,) rende ik naar de schoenenwinkel, waar ik mezelf op een knalroze schoen met hak trakteerde. Dat er niemand van dertien jaar met hoge hakken rond liep kon me niets schelen. Ik heb ze ook nooit meer uitgetrokken. Waar ik ook heen ga, het is op hoge hakken. Een dagje naar het strand gebeurt op mijn prachtig gebloemde, veertien centimeter hoge sleehakken van Zara. Daar kijkt geen Lief of vriendin meer van op. Dansfeestjes, ouderavonden van zoonlief, begrafenissen, shopzaterdagen, museumbezoek, cafeetjes; ik heb overal een passende hak voor. Ik kan het niet helpen, er bestaan immers geen hulpgroepen voor hak-addicts, zoals ik.  Zou het liefst hardlopen op mijn Jimmy Choo’s maar helaas, dat kan zelfs ik geen 30 min volhouden

Met mijn 1 meter 80 weet ik dat ik best een plat schoentje kan gebruiken, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Ook vandaag niet. Zelfs de lieve mevrouw van Mayke weet, na dertig paar platte schoenen, niet meer wat ze met me aan moet.

Ik kijk schuldig en onrustig om me heen als de aardige mevrouw mijn nieuwe aanwinst in een prachtige doos stopt. Alsof de headhunter over mijn schouder mee kijkt. Dit is toch veel meer u, zegt ze lachend. Ik kijk haar dankbaar aan.

Zakelijk of niet. Ik weet wat ik waard ben en ze krijgen mij + mijn enorme high heels collection er gratis bij!

 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Één reactie op “Hoge hakken

  1. Haha, herkenbaar!

    Ik maakte een paar weken geleden de balans op van mijn ‘schoenenkast’ die niet meer dichtgaat vanwege de overvloed aan hoge hakken. Er is één probleem: ik heb last van rug en knie dus ik loop al tijden alleen op mijn Adidasjes. Die staan niet overal onder. Gevolg: ik draag de helft van mijn garderobe óók niet meer.

    Met pijn in mijn hart heb ik een paar platte lage boots gekocht. Eerlijk is eerlijk: ik heb ze niet meer uitgedaan sinds ik ze heb. En ze passen (bijna) overal bij.

    Ik denk niet dat jij ooit zo ver komt. Jij was toch die vrouw die op onze afspraak kwam aanstrompelen op 12 centimeter nadat je met je mountainbike op je stuitje was gevallen? Je kon niet autorijden van de pijn. Maar die hakken… ze stonden je zelfs strompelend zeer overtuigend. Ik zeg: houden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *