Je suis désolé

handen

Om-de-zoveel-tijd organiseer ik een expositie.

Als ik dat namelijk niet zou doen, dan zou ik veranderen in een treurige kunstenares die in het weekend op haar zolderkamertje donkere werken zit te schilderen, ontstaan uit puur verdriet en erbarmelijke eenzaamheid. Aangezien ik dat schrikbeeld te allen tijde wil voorkomen, breng ik mezelf in een haast onmogelijke positie, namelijk die van schilder

…met een (commerciële) deadline.

Ik zit namelijk niet voor Jan L** te schilderen. En daarbij, ik zou een waardeloze marketing manager zijn als ik er niet een zware commerciële doelstelling aan zou hangen en laat dat nu net de stress opleveren. Een stress die voorkomt uit een alles opslokkende onzekerheid dat mijn werk misschien wel eens ‘te lelijk’ of nog erger ‘nietszeggend‘ zou kunnen zijn. Dat maakt dat ik eindeloos aan een doek kan doorpielen. Een doek moet voor mij immers veel omvatten; diepgang, gelaagdheid, gevoel en niet onbelangrijk, mensen net een paar secondes langer stil laten staan. Dat in combinatie met commercialiteit maakt het creatieve proces regelmatig een redelijk zware bevalling.

Als er mensen onverwacht op visite komen terwijl ik aan het schilderen ben, dan raak ik van de leg. Als ze niets zeggen is het foute boel. Zeggen ze oh wat leuk, dan denk ik aan een lelijke baby waarbij mensen dan roepen; oh wat een leuke baby,  terwijl ze denken; poeh dat moet een zware bevalling geweest zijn. En zo kan ik tijdens mijn deadline-stress-periode elke opmerking wel doorvertalen naar iets negatiefs. Dat maakt dat er vervolgens veel doeken niet door mijn ballotage-commissie komen en ik met te weinig werk zit. Kortom ik zit in een behoorlijk negatieve spiraal zou je zeggen.

Toch zijn dit de beste periodes.

Ik ben juist enorm gedreven om het bijna onmogelijke te bereiken, namelijk een uitverkochte expositie. Ik ga door de verpletterende diepe dalen van onzekerheid en bereik intens hoge pieken als ik wel tevreden naar een doek kan kijken. Achterover hangen is er deze periode niet bij. Als er vrolijke vrienden langskomen die de woorden; loungen, chillen of relaxen durven te uiten, worden genadeloos buiten gezet.

Hier wordt gewerkt!

Ik trek alles uit de kast. Graaf diep in de donkerste spelonken van mijn zinderende ziel, gepijnigde hart en zwaar belaste hersenen. Ik luister naar zware muziek, blader door al mijn kunst- en theaterboeken, bekijk de zoveelste documentaire over mijn heldinnen Meret Oppenheim, Pina Bausch, Marina Abramovic, Cindy Sherman & Marlene Dumas, kijk alle Joost Zwagerman items in DWDD (en huil een beetje want wat vind ik het toch erg) en kijk eens goed naar de wereld om mij heen. Ik ben bezield op zoek naar inspiratie.  Het is de oerdrang om iets te scheppen wat er toe doet. Wat mensen aan het denken zet, een emotie opwekt, mensen laat glimlachen, boos laat opkijken of dichterbij het werk laat staan om nog beter te kunnen zien/voelen wat er is.

Ik verlies echter bij het scheppingsproces alle beleefdheidsregels uit het oog.

Er is niets te eten of drinken in huis, het kind heeft geen schone onderbroeken, mijn arme moedertje heeft me al in geen weken meer gezien, vriendlief gaat uit ellende maar in zijn eigen huis zitten en de varkentjes lopen mopperend in en uit, om uiteindelijk door het hek te breken en een paar weides verderop hun geluk te beproeven. Ik zwoeg, mopper, vecht, scheld en worstel me door al de doeken heen en heb nul aandacht voor alle lieve mensen om me heen. Dus hierbij een groot officieel excuus voor iedereen die door mij de afgelopen periode benadeeld, verwaarloosd of uitgescholden is.

JE SUIS DÉSOLÉ

Het is zijn maar de gevoelsuitingen van een zwetende onzekere kunstenaar. Die het soms ook allemaal niet meer weet. Echt, ik zeg dit heus niet omdat ik hoop dat u allen de komende expositie zwaar de portemonnee gaat trekken.

Hoewel dat altijd mag natuurlijk.

Expositie Sandra Broeren

 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

3 reacties op “Je suis désolé

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *