Puber(t)aal

Foto op 07-09-15 om 16.01 #4

Ja joh boeijuh …

Ik kijk mijn grote kleine jongen geïrriteerd aan; wat nou boeijuh? Ergens heb ik de boeijuh-boot gemist, want wat wil dat nu eigenlijk zeggen; boeien? Op mij komt het over als; lekker (niet) interessant en dat is behoorlijk irritant als je dat zo’n dertig keer op een dag naar je kop geslingerd krijgt. Proberen kindlief uit te leggen dat je het vet irritant vindt, dat je de hele dag boeijuh krijgt te horen, levert een diepe zucht op. Mijn zoon is pas dertien, dus ik verwacht nog een behoorlijke groei van de boeijuh-vocabulair.

Ik ga eens op onderzoek uit wat me zoal te wachten staat en begin mijn diepteonderzoek bij oud collega L. Zij heeft een dochter van zestien en een zoon van zeventien jaar oud. Ze schenkt me zuchtend een wijntje in en zegt dat ze af en toe heel verdrietig wordt van de communicatie bij haar in huis; er wordt tegen me gesproken alsof ik de grootste idioot ben die er rondloopt. Alles wat ik zeg is, of ‘retarded‘, of ‘old school‘.                             

Ik probeer niet te lachen, old-school, haaa, zo noemde ik mijn vader ook vroeger. Er is dus misschien nog niet zo veel veranderd? L praat nog even door over de zaken die ze dagelijks te horen krijgt. Ik ben het zo beu om steeds die confrontatie aan te gaan en merk dat ik het tegenwoordig heel normaal vind als P tegen zijn vader zegt; ‘Zeg gast, mag er iets anders op de buis?’  Of als ik, leipe shit ouwe, krijg te horen als ik zijn lievelingseten heb gemaakt. Ook dochter M praat soms Chinees; want wat is swa in godsnaam, weet jij het?

Lijkt boeijuh dan onschuldig?

Het irriteert me meestal mateloos. Sociale media en Whatsapp maken het er niet makkelijker op, die turbo-schrijftaal is ondertussen spreektaal geworden. Alles moet zo kort en krachtig mogelijk gezegd worden. Het liefst zo min mogelijk taal gebruiken en zoveel mogelijk beeld. YouTube, Snapchat en Instagram zijn hot en Facebook is voor bejaarden. De hele dag selfies van jezelf maken is het nieuwe tv kijken en korte filmpjes naar elkaar sturen blijkt leuker dan een bordspelletje. De pubervocabulair van mijn zoon gaat gelukkig (nog) niet veel verder dan overal boeijuh op zeggen. Waarbij we allebei soms de slappe lach krijgen, want hoe grappig is het, als ik in Parijs bij een arrogante Franse tiener een colaatje probeer te bestellen en zij net doet alsof ze mijn schoolfrans niet verstaat (en dezelfde vraag in mijn mijn strakke Engels ook niet). Ze blijft in sneltrein-vaart-Frans zinnen op ons af vuren die wij totaal niet begrijpen. Z kijkt haar lang aan en zegt langzaam; Boeijuh joh!

Komt er niemand spelen vandaag? Ik kom thuis met twee zware boodschappentassen. Z kijkt vol verbazing op van zijn huiswerk. Duh mama…spelen… (hij spreekt het uit alsof hij moet spugen) dat heet chillen tegenwoordig. Hij slaakt vervolgens een diepe zucht en kijkt omhoog alsof hij zeggen wil; pfff volkomen retarded. Terwijl ik mijn jas uittrek en de tassen de keuken in zeul vraagt mijn zoon; o ja mam, hoe was jouw dag? 

Ik laat de tassen vallen en zeg hardop; ach joh gast, je weet tog.

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Één reactie op “Puber(t)aal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *