Eetlustig

Foto op 27-08-15 om 14.56 #3

Vrouwen met uw figuur kunnen beter iets anders dragen (?) De magere verkoopster haalt  een wanstaltig lederen jumpsuit uit het rek.

Jaaahaaa…ik heb geen maatje 34 (dat weet ik na 40 jaar heus wel), maar ik hoef toch nog niet in een grote tuinbroek? Bedroefd kijk ik in de spiegel. Ik had toch echt gedacht dat ik er anders uit zou zien in een strakke leren koker rok.

Ik zeg het maar eens hardop: Ik ben eetlustig!

Naast VECHTLUSTIG ben ik ook EETLUSTIG. Dat betekent zoiets als, dat ik een zeer gezonde eetlust heb, maar eigenlijk vooral dat ik meer met eten bezig ben dan ik zou moeten zijn. Ik heb een HAAT-LIEFDE verhouding met eten.

Ik weet er ook gewoon teveel van!

Ik weet van die nutteloze dingen: Waar ze de beste oesters hebben, waar je beter geen frietjes kunt halen, ik weet als geen ander in welk cafe ze Vedett witbier hebben, op hoeveel graden een soufflé gebakken dient te worden (185 graden lieve mensen, eieren op kamertemperatuur en een vetvrije kom gebruiken). Ik weet waar je de grootste mosselen kunt krijgen, wanneer het truffel seizoen begint en waar je nog het langst asperges kunt kopen. Kijk ook zo graag naar werkende koks, open keukens in restaurants zijn fantastisch. 24 Kitchen een briljante zender en je kunt me niet blijer maken door met mij ‘uit eten’ te gaan. Ik kan uren kijken naar Chef’s Table. Droom van een diner bij Massimo Bottura en zou zo een vakantie naar Patagonië boeken om er te bbq’en met Francis Mallmann (wel in de zomer). Ik heb vele mooie kookboeken maar het zijn er nooit genoeg. Kortom; ik moet desperate aan de slag met een andere hobby:

Afvallen.

Is écht het stomste wat er is! Ik ben al duizenden keren aan een nieuw dieet begonnen; Weight Watchers, Cambridge, het-door-de-helft-dieet (welke debiel heeft dat verzonnen?), het Oerdieet, Koolhydraatvrij etc. etc. Ik heb zelfs weken, samen met Jason de Juicemaster, alleen op sapjes geleefd (wel 13 kg eraf, die er na 3 maanden weer dubbel aanzaten). Het gaat op de één of andere manier steeds weer mis. Ik schijn het niet echt te willen, te dwars zijn en te obsessed bezig met eten. Dat zeggen hele slanke mensen. Het spijt me zo maar ik vind Griekse yoghurt met 0% vet echt heel vies. Van 30+ kaas word ik doodongelukkig, hüttekåse is voor glutenmoeders en na 3 weken geen koolhydraten snak ik naar een lekkere dikke bruine boterham met roomboter en zeezout. Het vooruitzicht van een leven zonder kaas en alcohol maakt mij depressief. En ik hang mezelf liever op dan mijn hele leven geen gefrituurde ingrediënten meer te mogen eten. Er is echter een oplossing: Je schijnt alles te kunnen blijven eten als je maar voldoende sport!

Ik zie de bootcamp-oproepjes op Facebook voorbij komen. Vaak met sexy foto’s van gespierde slanke zwetende vrouwen in een spannend pakje. Dat wil ik ook! Ik ga hardlopen. Dat kun je lekker in de buurt doen, je hoeft niet met je grote joggingbroek een hippe sportschool in en het ziet er gemakkelijk uit. Helaas, na 5 minuten lig ik al overgevend met migraine-achtige klachten op de grond, terwijl de één na de andere bejaarde me voorbij rent. Na drie weken is het nog niet veel beter dus ik besluit iets anders te proberen. Skeeleren. Na de tweede rit rol ik met mijn skeelers over een wildrooster en geloof me, dat wil je niet meemaken. Zwemmen ging met al die open wonden na het skeeleren ook niet dus ik was weer terug bij mijn dikke af.

Totdat ik voor mijn verjaardag van slanke sportbilly K een prachtig yogamagazine kreeg. Yoga had voor mij een fout imago; ik zag al de zwevende glutenmoeders in een piepklein gymzaaltje voor me, op blote voeten in een te strakke legging, zuchtend en blazend op een klein synthetisch matje. Dat leek me nu niets voor mij.  Maar het magazine al doorbladerend verbaasde ik me over de verschillende vormen en wat het allemaal voor je kan doen. Ik besluit met vriendin E naar een Bikram yogales te gaan: Het was een hel. Al die schaars geklede mensen (die ik liever met kleding aan had gezien) die zwetend, in een snikhete ruimte, de meest ingewikkelde lichaamsposes aan proberen te nemen. Iedereen zweette als een otter en het stonk er naar verbrande spieren. Je mocht pas drinken als de snibbige graatmagere docente het aangaf. Ik dacht dat ik dood ging in mijn kletsnatte joggingbroek. Dit was het dus duidelijk ook niet. Maar ik kan dit toch ook niet na 1 les al weer opgeven? Na met verschillende yoga-natics te hebben gesproken besluit ik een proefles bij J te doen en me er eens wat meer in te verdiepen. Het beeld wat ik had klopte duidelijk niet. J is helemaal geen glutonmoeder of zwevend. J is wijs en heeft de billen van een 16-jarige. Ik denk dat het hier goed gaat komen met mij. Helaas nog geen kg af gevallen maar heel soms kan het me geen (bolle) reet meer schelen. Dan denk ik:

Ik ben 40, eetlustig, lenig en gorgeous! O ja en ik heb toch goed haar? 

Helaas dacht het meisje van de winkel daar anders over en na haar opmerking ik eigenlijk ook. Ik wil gewoon een leren kei-strakke koker rok aan, zonder dat ik op een sumo worstelaar lijk. Dus… knopje vechtlust aan – knopje eetlust uit.

Oké Dr Phil here I come! Ik koop die stomme afval-app wel van je.

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *