Home Sweet Home

6 jaar geleden kocht ik met mijn toenmalige creatieve vriend P. Het Huis.

Ik schrijf Het Huis op een dwingende wijze want ondertussen is Het Huis meer dan alleen een plek waar ik woon. Het is een fijne plek, midden in de natuur, met een bijzonder interieur, een enorm geschikte ruimte om vrienden en familie te ontvangen en tevens groot genoeg om ruzie in te kunnen maken, micro varkjes te kunnen houden, in te schilderen, keihard muziek in te draaien, feestjes te geven en fantastisch te (leren) koken. 

Helaas is het ook de grootse zorg uit mijn leven. Iedere maand moet tenslotte de behoorlijke hypotheek worden betaald en laat ik daar 6 jaar geleden nu net niet de juiste beslissingen in hebben genomen. Daar ben ik heel eerlijk in, ik lig daar ’s nachts regelmatig wakker van;

Het Huis is te duur.

Het betekent dat ik minstens 50u per week moet werken, in stressvolle en niet altijd even creatieve banen. Banen met een behoorlijke druk, de druk om te presteren. Het betekent ook dat ik mijn lieve zoon minder zie dan ik zou willen. En ik dagelijks hoop dat er niets uit elkaar valt of kapot gaat want dan heb ik weer een probleem. Het maakt je afhankelijk!

En dat is nu net het probleem; ik HAAT afhankelijk zijn van iets of iemand. Zo heeft Huub Broeren mij namelijk niet opgevoed: Jij gaat studeren, zodat je straks zelf je broek kunt ophouden en je nooit financieel afhankelijk wordt van iets of iemand anders (hij zei eigenlijk emotioneel en financieel, maar dat is een onderwerp voor een ander blog).

Maar ik woon hier nu toch. De feiten liggen daar. Dan kan ik er maar beter voor zorgen dat het wel een mooie en bijzondere plek is. Dat ik op Het Huis mijn creatieve talenten kan botvieren want geloof me, minimaal 50u per week werken heeft ervoor gezorgd dat ik al jaren geen doek meer heb geschilderd. Dus ik ga regelmatig aan het schuiven, loop kringloopwinkels af, scharrel geweldige kunst van bijzondere mensen bij elkaar en verzamel een enorme hoeveelheid magazines. Het Huis is dan wel een soort van  gevangenis, maar dan wel met mooi vormgegeven cellen.

Ondertussen valt er wel het één en ander uit elkaar (Het Huis is meer dan 100 jaar oud), maken Bob Ross & Frida Kahlo (de varkentjes) alles een beetje vies en kan Het hele Huis wel een flinke lik verf gebruiken maar ik rommel rustig door. Tussen de bedrijven door pak ik steeds een hoekje op, om langzaam uit te komen bij;

Het Slaapkamerproject!

Ik slaap al jaren slecht en mijn IKEA boxspring van 20 jaar oud was duidelijk aan vervanging toe. Maar hoe komt het, buiten dat ouwe krakkemikkige bed, dat ik slecht slaap?

Kennis J met Japanse roots nam mij mee in de wereld van Feng Shui. En ik zou Sandra Broeren niet zijn als ik daar niet totaal door geobsedeerd zou geraken. Ik lees me suf, pin al mijn borden op Pinterest vol met Feng Shui ideeën, struin internet af en ga als een dolle door die slaapkamer heen.

Feng Shui is niet eenvoudig. Het brengt een boel stress met zich mee: De slaapkamerdeur mag daar eigenlijk niet zitten, raam kijkt uit op de verkeerde windrichting, muren zwart op de slaapkamer is foute boel en de WC in de gang zorgt ervoor dat ik al mijn rijkdommen zo door het riool spoel. Het ligt verdorie helemaal niet aan Het te dure Huis:

Ik heb het gewoon helemaal FOUT ingericht.

Dat is een zorg minder. Ik ga gewoon die hele kiet Feng Shui proof maken en Het Huis zal mij rijkdom, geluk en een super relatie brengen. Wat een fijn vooruitzicht.

Ik ga meteen een nieuw bed kopen.

IMG_0952 IMG_0907 IMG_0908IMG_0925

 

 

 

 

 

 

 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Één reactie op “Home Sweet Home

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *