The Unknown Superstar

Als je hier een liedje op kunt spelen, krijg je een saxofoon.

Mijn vader drukt een goudkleurige hoorn in mijn handen en loopt hoofdschuddend weg. Ik kijk vol afschuw naar het apparaat in mijn handen.  Een HOORN???? Die man snapt er dus echt niks van. Ik gooi het instrument in de hoek van de kamer, vastbesloten om er nooit een noot op te spelen. Mijn vader kende mij al langer dan vandaag. Na het zien van een live versie van Crazy on You van Heart brulde ik luid; ik wil op gitaar!!! Ik zag meteen de visuele beelden;

Sandra met prachtig bewerkte gitaar, met lange wapperende haren in een lange leren jurk voor een uitzinnige menigte. 

Het ging natuurlijk helemaal niet om de gitaar, dat had mijn vader al snel in de gaten.  Ik heb twee noten op een gitaar gespeeld en ontdekte dat ik nog lang niet voor een uitzinnige menigte kon spelen. Dat kost jaaaaaaaren oefenen, zei mijn vader lachend. Ik droop af, dat duurde me veel te lang. Mijn vader speelde tuba en oefende dagelijks uren op dat ding, daar had ik toch helemaal geen tijd voor. Ik was juist druk bezig een beroemde hockeyster te worden.

Een maand later ging ik op zestienjarige leeftijd naar mijn eerste Prince concert. Ik kwam flabbergasted weer naar huis. Wat een indruk had die man op mij gemaakt. Wilde ik enigszins in de buurt van dit genie komen moest ik cooler worden dan zijn rechterhand Sheila E. Wat een vrouw! In een prachtig wit kanten pak met hooggehakte knielaarzen in dezelfde stof, stond deze virtuoze vrouw achter een paar trommeltjes. Ze bracht haar armen omhoog, lachte geheimzinnig…….. en ramde de muziek recht mijn hart in.

De volgende ochtend tijdens het ontbijt brulde ik aan tafel; ik wil op drumles! Na elf lessen mocht ik nog steeds niet staand achter de drums mijn enorme talent laten horen. Ik gooide de drumstokjes in een hoek om vandaag de dag nog steeds gefrustreerd te zijn dat ik geen Sheila E ben.

Ik ben toch geboren voor The Glamorous Live? 

Als het me dan niet met muziek lukt, dan toch met kunst? Op zeventienjarige leeftijd vertrok ik naar Antwerpen om een beroemde kunstenaar te worden. Ik vond het leven van een student echter leuker dan het kunstenaarschap, dus lukte het me elk jaar maar net om met de hakken over de sloot het volgende leerjaar te halen. Met een mager diploma onder de arm vertrok ik naar Tilburg om daar aan het echte werk te gaan beginnen. Theatervormgeving. Als ik dan niet op het podium stond, kon ik er toch zeker wel voor zorgen dat de acteurs en artiesten er fantastisch uitzagen, geweldig belicht en op een achterlijk mooi podium stonden!

Ik had ondertussen zo mijn eigen stijl ontwikkeld. Hoge hakken, zwart geverfd haar (Mia Wallace) zwart omrande ogen en de volle overtuiging dat ik de nieuwe Artist in de dop was. Mijn medestudenten liepen in gevlekte tuinpakken vol verf rond maar ik niet. Ik paradeerde op steeds hogere hakken, vol in de make up door alle werkplaatsen en ateliers en werd dagelijks door mijn docenten de grond in geboord;

Jij hoort hier niet! Ga alsjeblieft naar de toneelschool. Jij kunt nog geen kwast vasthouden. Jij hebt de inhoud van Calimero. Jij snapt niks van een diafragma, laat staan van fotografie. Dat is geen schilderen, dat is vingerverven. Ga je schoenen toch tellen. Kijk eens naar het talent om je heen. Prutser. Jij kunt beter die ogen van je gaan verven. De schots en scheve wereld van Sandra Broeren en ga zo maar door…. 

Waarom ik dit allemaal heb volgehouden is een onderwerp voor een volgend blog, want ik sleepte mezelf de jaren door, wetende dat ik het Glamorous Life ook hier niet mee ging verwezenlijken, maar dit ging ik verdorie wel afmaken! Na vier jaar afgebroken te zijn, had ik eindelijk mijn eindexpositie. Met vlag en wimpel geslaagd. Bij mijn diploma-uitreiking zei mijn ergste treiterdocent; jij bent de beste van jouw jaar en hebt me met jouw werk en persoonlijkheid vaak in mijn ziel geraakt. BAM! Eindelijk herkenning zou je zeggen.

En toch….. 

Als ik heeeeeeel eerlijk ben, wilde ik op dat grote podium staan. Muziek maken. Entertainen. Ik wil mensen raken zoals veel muzikanten mij kunnen beroeren en ontroeren. Dat je totaal onverwacht tot op het bot geraakt wordt door een stem, een noot, een instrument. Dat je iets voor iemand betekent, iemands leven belangrijker, overweldigender,  intenser, kleurrijker of gewoon mooier maakt. Die dag gaat er nog komen. Heus. Er komt een dag dat ik een instrument vind wat bij mij hoort, waar ik langer dan een uur op kan spelen. Misschien moet ik weer bij het begin beginnen;

Ik wil op blokfluit! 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

2 reacties op “The Unknown Superstar

  1. Lieve Sandra,

    Wat weer een prachtig openhartig stuk! Maar weet je dan niet dat je mensen beroerd, dat je ze raakt, dat je iets doet met hun ziel? Dat jouw energie, je kracht en de warmte mensen recht in het hart raken? Zoveel moeite willen doen om een muziekinstrument te leren spelen terwijl je met je zijn, je woorden dat al bereikt wat je wil…..

  2. Jij betekent meer dan iets voor mij. Jij maakt mijn leven belangrijker, overweldigender,  intenser, kleurrijker en gewoon mooier. En ik ook voor anderen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *