Natural Born Mother

Het is een drukke zaterdagochtend in de AH. Ik zie een rood aangelopen kind van een jaar of zes luid brullend op de grond liggen. Er staat een aantrekkelijke man met het schaamrood op zijn kaken over het meisje heen gebogen; Jaha, je krijgt zo een ijsje, eerst even boodschapjes doen. Naast het meisje op de grond ligt een omgevallen kinderwinkelwagentje en een paar lolly’s. Het zakje chupa chups is opengemaakt en uit haar schreeuwende mond steekt een lollystokje.

Ze wijst krijsend naar het chips vak. Nee, je hebt net al een zakje chips op, je krijgt geen chips meer! Hij probeert er heel streng bij te kijken. Het meisje is woest, ze gilt de hele supermarkt bij elkaar en begint met haar vuistjes tegen de schenen van de man te beuken. Dan bijt ze hard in zijn kuit. De man heeft duidelijk pijn. Ik wil iets doen, heb medelijden met de arme man. Op het moment dat ik mijn mond open wil doen pakt een andere dame het meisje op en zegt aardig;  Heee mooi meisje, doe is lief tegen jouw papa. Je bent toch geen kleine baby meer? De vader van het meisje kijkt de vrouw boos aan en zegt, Bemoei je alsjeblieft met je eigen zaken!  De aardige dame kijkt hem verbaasd aan, haalt haar schouders op en loopt door. Het schreeuwende kind is plots stil geworden. Papa zet haar kleine wagentje weer recht en gooit er een zakje chips in.

Ik wil geen moraalridder zijn, maar ik vind de man officieel een eikel met een draak van een kind, wat in de toekomst een grotere draak zal worden. Deze gedachte zet mij tevens aan het denken. Doe ik het zelf dan allemaal zo goed?  

Ik doe ook maar een dotje als het om mijn zoon gaat, geef hem ook weleens zijn zin als ik te moe ben om de discussie aan te gaan, maar hij heeft nog nooit krijsend op de vloer van de supermarkt gelegen. Ik merk dat het onderwerp opvoeden ook een zwaar onderwerp binnen mijn vriendenkring is. Kritiek op het gedrag van je kind is persoonlijk, het voelt alsof je een falende ouder bent.

Waarom zijn we zo gevoelig als het over onze rol als ouder gaat?

Als full time werkende moeder heb ik dagelijks het gevoel mijn kind tekort te doen. Een eeuwig schuldgevoel knaagt aan mijn ziel. Ik doe het al elf jaar alleen met mijn zoon, maar ik geef hem ondanks dat schuldgevoel op zijn donder als hij iets doet wat niet door de beugel kan. Ik kan ’s nachts wakker schrikken met de gedachte dat ik alles verkeerd doe, dat het manneke straks jaren therapie nodig heeft om enigszins normaal door het leven te kunnen gaan. Ik ben hem immers bij de HEMA vergeten toen hij twee weken oud was! (…de eerste keer dat ik besloot te gaan wandelen met mijn pasgeboren wondertje ging het al mis. De weg naar de stad bleek toch wel ver na een bevalling en ik stopte eventjes bij de HEMA voor een kopje thee. Na dat kopje thee strompelde ik terug naar huis. Bij Hotel van Ham stond ik plotseling stil, met een onbehaaglijke gevoel dat ik iets vergeten was: Mijn splinternieuwe zoon staat nog bij de HEMA!!! Ik rende ik terug en Godzijdank, daar stond hij, gewoon naast het tafeltje waar ik zojuist had gezeten. Hij keek me blij aan). 

Ik denk dat het daar begonnen is; het eeuwige gevoel van paniek dat je het als moeder nooit goed genoeg kan doen.

Ik heb hem ooit eens hard in zijn blozende billen gebeten. Ik vond hem zoooo lief en beet in die schattige kleine billetjes. Of die keer dat ik hem uit de maxi cosi heb laten vallen omdat ik met de boodschappen en hem tegelijk naar boven wilde lopen. Die ene ondertand die hij had stond meteen losjes in zijn mond. Ook de keer dat ik met fiets en zoonlief in het fietsstoeltje was omgevallen op de markt en hij een bloedneus had, is niet echt moederlijk te nomen. En dan nog maar te zwijgen over die keer dat ik zijn piepkleine-tien-dagen-oude nageltjes wilde knippen en ik met dat onhandige knippertje het topje van zijn wijsvinger af knipte. Ik heb het nooit meer gedaan. Vraag aan het zijn vader, als ik hem één keer in de twee weken breng, of hij zijn nagels wil knippen. Ik heb ooit ook zelf zijn haar geknipt en het meisje van het kinderdagverblijf vroeg of een andere baby dat had gedaan?

En toch…

Wat ik ook verpruts en hoe onhandig ik ook ben: Mijn zoon is alles voor me, ik doe niet meer en minder dan mijn uiterste best om een goede moeder te zijn. Het is eigenlijk een soort acceptatieproces. Het heeft me elf jaar gekost om erachter te komen dat ik het gewoon niet ben: Ik ben geen Natural Born Mother, die altijd snoetendoekjes in haar tas  heeft, die ’s ochtends al het avondeten klaar heeft staan. Zo’n moeder die snapt dat je een zetpil niet in een glas water kunt oplossen omdat je het zo eng vindt om het tussen die billetjes te duwen. Die altijd de juiste woorden weet te kiezen als ze boos of verdrietig is. Die nooit zal schelden tegen andere automobilisten waar de kleine jongen bij is, zodat het haar nooit zal overkomen dat hij als driejarige vrolijk Heeeeey klootzak naar het meisje van het kinderdagverblijf gilt.

De Natural Born Prutser die ik ben, bedoeld het altijd goed. Zelfs als ik hem twee verschillende sokken aantrek omdat ik al die andere sokken kwijt ben. Zelfs als ik met hem zingend door Parijs rijd en hem op de bijrijders stoel laat staan met zijn hoofd door het schuifdak zodat hij BONJOUR PARIS naar de Eijffeltoren kan brullen. Ik bedoel het écht goed als ik tien minuten te laat het schoolplein op kom rennen omdat ik in de file stond. Ook die keer dat we ’s ochtends vroeg op het schoolplein stonden, verbaasd dat het zo rustig was, niet wetende dat de meivakantie was begonnen.

Mijn zoon loopt voor me, hij duwt het karretje en leest luid het boodschappenlijstje voor. Daarbij maakt hij gekke dansmoves. Ik kijk om me heen en zie mensen verbaasd naar hem kijken. Ik kijk trots terug. Dat is mijn kind en dat is de leukste, de liefste, de origineelste en dapperste jongen die ik ken. Ondanks al mijn gestuntel!

 

 

 

 

 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Één reactie op “Natural Born Mother

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *