Huub

800px-Lada_2107_aka_Riva_in_England_1981

Jouw vader was een bijzondere man! 

Dat hoor ik nog regelmatig van mensen die hem gekend hebben. Mijn vrienden en vriendinnen kwamen graag bij ons over de vloer. Hij had oprechte belangstelling voor ze. Tot mijn grote ergernis want ik schaamde me soms dat elke persoon, die een voet over onze drempel zette, aan een kruisverhoor werd onderworpen;

Waar kom je vandaan? Waar komen jouw ouders vandaan? Wat doen jouw ouders? Kun je het goed vinden met je broers? Heb je het naar je zin op school? Van welke muziek houd jij? Kleed jij je altijd zo bijzonder? Mijn puberbrein wist nog niet hoe fijn het was om een vader te hebben die echt  geïnteresseerd was in anderen. Daar kom je pas veel later achter, als je zelf vragen aan anderen durft te stellen. Ik hoor hem nog zeggen;

Praat nooit teveel over jezelf. Luister naar anderen, van anderen kun je leren!

Huub is veel te vroeg gestorven. Ik heb te weinig tijd gehad om hem echt te leren kennen. De eerste twintig jaar van mijn leven was ik vooral druk met hem uit mijn leven te bannen, daarna heb ik maar zes jaar de tijd gehad om hem als persoon te waarderen.

En dat is stom! Behoorlijk stom!

Want…wat vertel je over je vader die in 1998 gestorven is? Hoe grappig hij was? Of leuker, hoe grappig hij mij vond? Hoe hij kon bulderen van het lachen waarbij de tranen van plezier over zijn wangen stroomden? Wat vertel aan je kind over deze bijzondere opa die hij helemaal niet kent? Ik probeer krampachtig een beeld aan mijn zoon te geven over zijn bijzondere opa en raak gefrustreerd als hij er niets bij voelt.

Daarom een blog voor en over Huub, mijn vader, zodat zijn persoonlijkheid ook door de moderne technieken wordt vastgelegd. Huub was geen doorsnee vader. Hij had te veel principes en regels waarvan hij vond dat ze waarheid waren. Daar was vaak geen speld tussen te krijgen. Hij had over veel zaken een duidelijke mening, die vaak afweek van wat als normaal werd beschouwd. Naarmate de jaren verstreken steeg mijn weerstand naar Huub. Ik verzette mij met man en macht tegen zijn principes en ideeën, maar tegelijkertijd wilde ik niks liever dan zijn goedkeuring.

Gecompliceerd! 

Papa was een sportman, hij liep kilometers per week en deed alles op de fiets. Hij gaf niets om auto’s, kleding en andere materie. We hadden thuis een Lada, een knalgele, waar altijd wel wat aan te klussen viel. Ik zie hem nog liggen op een zelf gefabriceerd houten plankje met wieltjes, waarmee hij ruggelings onder de auto reed, die provisorisch op vier krikken omhoog werd gehouden.  Op mijn hockeyclub was die knalgele Lada not cool. Nu zou ik dat prachtig hebben gevonden, maar toen vond ik het niet prettig om met een alles-vragende-vader, gekleed in knickerbocker en hoge geruite kousen, met zes kritische mede-hockey-mutsen naar Hulst in Zeeland te rijden. Wat jammer dat je als kind daar zo gevoelig voor bent.

Huub heeft zijn hele jeugd met zijn vele broers door het West Brabantse land gezworven, waar hij als jonge jongen in de oorlog van alles doorheen wist te smokkelen. Huub hield van de natuur, het ongeschondene. Elk gebied werd verkent als liep hij op niet belopen sneeuw. Hij was actief in de milieubeweging en later in de politiek waar hij streed voor een schone en kernwapenvrije wereld. Op zondagochtend trommelde hij ons vroeg uit bed, stapavond of geen stapavond, met de mededeling;

Je moet de dag niet in de nacht veranderen!

Op zondagochtend zeven uur werd er gewandeld. Hij wilde zijn enorme kennis van de natuur delen. Tot ik een jaar of tien was vond ik dat prachtig. Ik heb wat met hem door de bossen gezworven, maar naarmate ik ouder werd, haatte ik die zondagochtenden, waar ik chagrijnig achter hem aan door de bossen strompelde, hopende niemand bekends tegen te komen. Ik zie nog de teleurstelling in zijn ogen als ik nog niet wist welke vogel we in de verte horen roepen. Mijn vader hield niet van geijkte paden, we gingen dwars door de velden, bossen of landerijen van (boze) boeren heen. Vaak met een kudde panikerende koeien achter ons aan. Ook op vakanties in Oostenrijk, Zwitserland of Frankrijk werden de berggebieden zo verkent. Mijn minder avontuurlijke moeder onderging alles met een waakzaam oog. We verdwaalden regelmatig of we waren mijn vader uren of soms dagen kwijt. Hij nam risico’s. Ging graag alleen op pad, de achterblijvers ongerust achterlatend.

Huub had drie dochters. Die wilde hij zo integer en zelfstandig mogelijk opvoeden en daar had hij zo zijn wijsheden voor;

Geef iedereen een stevige hand en kijk mensen in de ogen als ze tegen je praten. 

Wij werden al vroeg geacht de dingen zelf uit te voeren en dat begon met het plakken van je fietsband. Hij deed het keer op keer voor en legde alles geduldig uit. Ik luisterde maar met een half oor terwijl ik verlangend naar buiten keek, waar mijn vrienden op straat stonden te kletsen. Ik kwam er iedere keer mooi vanaf totdat hij er niet meer intrapte: De eerstvolgende keer dat ik met een lekke band thuiskwam en met de vraag of hij het nog één keer voor wilde doen, plakte hij de band en vertelde er voor de tiende keer bij hoe het moest. Op het moment dat ik blij naar buiten fietste, stak hij een enorme spijker in de band en zei; Zo! Nu jij. 

Muziek was zijn lust en zijn leven, hij speelde tuba in de plaatselijke harmonie en oefende avonden lang. Ik was het enige kind in de klas die een vader had die van Prince en Bob Marley hield. Op vrijdagavond, als ik met een tas vol vuile was uit Antwerpen thuis kwam, trof ik mijn vader genietend in de tuin aan met een sigaar, luisterend naar Bob Marley. In namen onthouden was hij niet zo goed; Bruce Springsteen noemde hij jarenlang Steve Springfield en Tina Turner werd door hem uitgesproken als meisje Burner.

Tatoeages, hoge hakken, make up, mijn moeder bekeek het allemaal met een kritische en bezorgde blik, maar Huub vond het prachtig dat zijn dochter zich begon te onderscheiden van anderen (tenzij het te bloot werd, dan werd ik linea recta terug naar mijn kamer gestuurd.)

Op zijn zesenzestigste werd mijn energieke vader moe en kreeg niet alles meer mee. Na een plotselinge epileptische aanval waardoor hij niet meer kon communiceren, werd een hersentumor geconstateerd. Niet operabel. Een klap voor een man die dreef op communiceren met anderen. Binnen vijf maanden at de Packman in het hoofd van mijn vader al zijn menswaardige functies op. Wij stonden erbij en keken ernaar en konden niets doen. Zijn altijd positieve karakter heeft hem tot de laatste weken doen geloven dat hij beter zou kunnen worden. Hij heeft nooit geklaagd of laten blijken dat hij pijn of angst had. Ik zeg het nog maar een keer:

Mijn vader was bijzonder.

Ik mis hem nog iedere dag.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

3 reacties op “Huub

  1. Hey San, ik herinner me je vader als een aardige en belangstellende man. Ook ik ben mijn vader pas echt gaan waarderen toen de pubertijd voorbij was. Helaas heb ik vorig jaar afscheid van hem moeten nemen. Maar de herinneringen blijven!! X Froukje
    Ps. ik lees je blog elke maand met heel veel (herkenning) en plezier!

  2. Jeetje wat een mooi/grappig/ontroerend verhaal!
    Wat fijn dat ik je blog tegen het lijf ben gelopen,
    en dan ben je ook nog eens super om te lezen!
    Liefs Claudia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *