VarkensBende

IMG_0196

Wie heeft er nu varkens in huis?

Ik (zei de gek.)

Vroeger, toen ik een jaar of acht was, had ik een vriendinnetje. Zij woonde op een mooie statige boerderij en hielden er varkens. Heel veel varkens. Als er biggetjes werden geboren, mochten wij kijken. Zo stond ik op een dag met mijn neus bovenop een varkensbevalling toen bleek dat het moedervarken meer biggetjes dan tepels had.         De boer pakte het kleinste biggetje en zei; deze gaat in de ton! Ik wist inmiddels wat ‘De Ton’ betekende en keek hem vol afgrijzen aan. Je gaat dat biggetje toch niet doodmaken???

Na veel onderhandelen met de brute boer (Ja meisjes, dat zie je allemaal niet bij Boer zoekt Vrouw!) kwam ik met hem tot de afspraak dat ik het biggetje twee keer per dag een fles mocht komen geven. Het kleintje mocht in de stal bij de anderen biggetjes blijven. Ik had Ciske (ik was toen hevig verliefd op Ciske de Rat) een sjaaltje omgedaan zodat het duidelijk was dat Ciske van mij was. Maandenlang ging ik trouw twee keer per dag op de fiets naar de boerderij. Ciske groeide goed, herkende mij inmiddels en we waren twee dikke vriendjes, Ciske en ik.

Op een mooie zonnige dag fietste ik vrolijk het erf van de boerderij op en daar stond De Ton. Helaas kreeg ik op het verkeerde moment weer een foute neiging (zoals besproken in een eerder blog). Het moment waarin je donders goed weet dat je beter niet in De Ton kunt kijken, maar je de verleiding naar het vreselijke niet kunt weerstaan. Ik deed de stalen plaat omhoog en keek voorzichtig in De Ton. Dat had ik beter niet kunnen doen.

Ik zag als eerste zijn rode sjaaltje. In die afschuwelijke ton lag Ciske, hij keek mij met lege holle oogjes aan.

Huilend en in paniek ben ik naar huis gefietst en heb daarna nooit meer een voet op het erf van de boerderij gezet. Ik heb er nachten niet van kunnen slapen. Droom soms nog weleens over Ciske, mijn varken. Na dit afschuwelijke voorval vroeg ik ieder jaar een varken voor mijn verjaardag. Helaas vonden mijn ouders een varken op de Weversdries in Ulvenhout geen goed idee. Maar nu ben ik groot en woon far far and away op het platteland. Ik zou hier nooit zijn gaan wonen als ik niet de mogelijkheid zou hebben gehad om een varkentje gelukkig te maken.

Dus…

Na jaren van zeuren om een varken, hebben mijn vreselijk lieve vrienden mij een micro varkentje voor mijn verjaardag gegeven; Bob Ross. Het was liefde op het eerste gezicht. Voor ons allebei. Bob Ross en ik zijn een team, een setje, een duo, een koppel.

Helaas, zoals vaker bij een liefdeskoppel, kwamen er wat breukjes in onze liefde. Bob Ross was al zeven maanden oud toen ik hem kreeg en had zichzelf een boel stomme dingen aangeleerd. Bob gilt, Bob kwijlt, Bob moppert, Bob sloopt, maar het ergste van alles is: Bob vreet alles wat los en vast zit. Hij trekt bloemkolen uit de koelkast, rent met bossen wortels door de keuken, rukt vuilniszakken open, breekt keukenkastjes open en vreet alles op wat hij tegenkomt van vaatwastabletten tot waxinelichtjes, van batterijen tot gloeilampen, alles is voor Bobbie!

Varkentjes gaan dood van eenzaamheid als ze geen maatje hebben. Ik dacht dus dat Bob Ross verschrikkelijk eenzaam was en dat hij met zijn sloop- en vraatzucht mij iets duidelijk probeerde te maken. Dus kwam Frida.

Frida Kahlo, een prachtig piepklein varkentje van twee maanden oud.  Bruin met gouden streepjes. Op haar kleine hoge hakjes komt ze statig Bob’s domein binnen gelopen. Een Beauty! Bob bekeek alles met argusogen. Hij vond Frida duidelijk stom!

Frida is echter met geen mokerhamer bij Bob weg te slaan. Ze volgt hem overal en plakt aan hem vast als secondelijm. Bob heeft al van alles geprobeerd om zijn privacy terug te krijgen; grommen, duwen, bijten, snauwen. Niks helpt. Frida is duidelijk tot over haar oren verliefd en heeft besloten dat ze, tot de dood hen scheidt, volledig voor hem te gaan. Het heeft even geduurd maar Bob heeft zich inmiddels neergelegd bij zijn nieuwe situatie en zijn oude gewoontes vol overtuiging weer opgepakt. Gillen, slopen en vreten.

Toch…

Als ik thuis kom na een dag hard werken, staat Bob me kwispelend op te wachten. Hij kijkt me aan met een neus vol bloem en staat tussen de brandende puinhopen van twee opengebroken keukenkastjes. Ik kan het niet helpen, ik weet het best. Dat varken is officieel een eikel maar Bob Ross en ik:

Wij zijn twee vriendjes, wat er ook gebeurt!

 

 

 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

8 reacties op “VarkensBende

  1. het is weer een schitterend verhaal! Maar als je Bob eb Frida ooit kwijt wilt en niet naar De Ton wilt laten verhuizen. dan is er hier vast een plaatsje voor hen. Samen met het zwarte schaap, het dikke muildier en de rest van onze veestapel.(waar ik nu alleen voor moet zorgen) Hoe je ze hier al gillend en schreeuwend hier (Portugal) krijgt, dat weet ik niet. Dikke kus,

  2. Ik herken me er helemaal in. Het zijn gewoon net mensen met hun ondeugd, stunts en liefde. We hebben er 2. 1 is inmiddels 11 jaar. Zou het zo wéér doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *