Foute momenten

Oooooh neeeeee San! 

Ik ben acht jaar en rijd met mijn vader op het viaduct van Bavel naar Ulvenhout, ik zit achterop zijn fiets en heb mijn armen om zijn middel geslagen. Ik voel me veilig achter zijn grote brede rug. Mijn vader trapt hard tijdens de zware rit naar boven. Om kracht bij te zetten duw ik met mijn handen zijn knieën naar beneden. Zo meteen gaan we lekker hard naar beneden. Plotseling had ik weer zo’n moment, een moment wat altijd verkeerd uit komt. Momenten waarop ik me afvraag wat er zou gebeuren als…

Juist als we hard naar beneden rijden, vraag ik me af wat er zou gebeuren als ik het slot naar beneden duw. Ik voeg meteen de daad bij het woord en duw in één snelle beweging het slot naar beneden. Het achterwiel van de fiets blokkeert en mijn vader vliegt over het stuur. Hij valt hard met zijn schouder en gezicht op straat. Ik vlieg achter hem aan waarbij mijn enkel tussen de spaken blijft hangen met alle ellende van dien. Bloedend, beschadigd maar vooral verontwaardigd kijkt mijn vader me wanhopig aan ; San waarom??? 

Ik heb het helaas te vaak gehad; het wat-zou-er-gebeuren-als-moment. Zo heb ik eens voor straf een geheel kerstdiner op mijn slaapkamertje doorgebracht omdat ik me afvroeg wat er zou gebeuren als ik heet kaarsvet in een andere brandende kaars zou gieten? De verbrande vloerbedekking heeft me nog jaren aan deze eenzame avond herinnerd. De enorme zwarte plek was met geen bloempot te verbergen.

Het wat-zou-er-gebeuren-als-moment. Ik heb jaren gedacht dat iedereen dit had en dat is ook zo. Heel veel mensen vragen zich dit soort zaken af maar er zijn echter weinig mensen die het dan ook daadwerkelijk doen! Wat zou er gebeuren als ik de autodeur open doe als we met 140 km/u over de snelweg rijden? Wat zou er gebeuren als ik een eetlepel sambal gledek in mijn mond stop? Wasbenzine in de open haard gooi? Tegen de meester zeg dat hij op een aardbei lijkt (of zei ik nou aambei?) Op de hoogste tak van die enorme boom ga zitten? Ik op twee centimeter dik ijs met een surfplank ga glijden? Een banaan aan een aap in Maleisië geef?

Kortom stomme vragen die totaal niet interessant blijken te zijn als ik ze uitgevoerd heb. Het heeft te maken met een enorme nieuwsgierigheid naar het verkeerde. Er zijn mensen die hierdoor aan de drugs of alcohol geraken. Ik doe dat dan anders. Ik duw mijn hoofd tussen de spijlen van mijn oma’s flatgalerij, lik met mijn tong aan een lantaarnpaal als het 15 graden vriest of probeer een rijksdaalder weg te toveren door hem in te slikken (mijn moeder heeft dagenlang in de wc gezocht naar dat ding. )

Ik zie het nu ook terug in mijn zoon. Die vraagt zich dan weer hele andere dingen af; mama wat gebeurt er als ik jouw haarspeld in het stopcontact duw? Het fijne aan mijn zoon is dat hij zich de dingen eerst hardop afvraagt, zodat je meteen adequaat kunt reageren.

Foute momenten.  

Het gaat niet alleen om de dingen die je doet, maar ook zijn er momenten dat je dingen zegt die je beter niet had kunnen zeggen. Op zestien jarige leeftijd stond ik met een aantal vrienden aan de kant van het veld naar een hockeywedstrijd te kijken. De felle scheidsrechter droeg aan één hand een bruin leren handschoen waar hij druk mee in het rond zwaaide als hij op zijn fluitje blies. Ik irriteerde me mateloos aan deze man en riep; die scheidsrechter denkt dat hij in het Duitse leger zit. Ik maakte er een legersprongetje bij. Mijn vrienden lachte om mijn grap, totdat ik naast me hoorde zeggen; mijn man heeft een kunsthand!  

Dit soort momenten komen helaas nog af en toe voor. Op de werkvloer of in andere onmogelijke situaties, zegt mijn mond nog steeds op de verkeerde momenten de verkeerde dingen, maar ik leer. Ik zei eens gefeliciteerd terwijl ik gecondoleerd bedoelde (dat is meer mensen overkomen) en wenste een Duitse collega ooit een Ausgezeignette Beerdigung (een verrukkelijke begrafenis (?) Dat doe je dus nooit een tweede keer. Door schade en schande wordt men wijzer. Ik heb nooit meer een slot naar beneden geduwd tijdens het fietsen of aan een lantaarnpaal gelikt als het vriest. Helaas heb ik teveel schade en schande gehad en daarom recent, op veertigjarige leeftijd, besloten bij alles wat ik zeg of doe minstens twee keer na te denken. Ik heb me nu al een paar maanden voorbeeldig gedragen, dat kost veel moeite maar het scheelt een boel opruimwerk!

Sommige mensen vragen zich nu echter bezorgd af wat er in godsnaam met mij aan de hand is (?)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please sharePin on PinterestShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *